Բակապանն ավլում էր աշնանային թափված տերևները։ Մեկ էլ հանկարծ, չգիտես որտեղից, մի թեթև քամի փչեց, և տերևները, պարելով, պտտվեցին բակապանի շուրջը։ Իրեն ավելով վարպետ զգալով՝ բակապանը որոշեց տերևները մի կույտի մեջ հավաքել, բայց ոչինչ չէր ստացվում։ Քամին ծիծաղում էր նրա վրա, տերևները սահում-փախչում էին նրա ավելից։
Բակ դուրս եկավ մի աղջնակ և տեսավ, թե ինչպես է բակապանն ընկել թափված տերևների հետևից։
Ծիծաղելով նա վազեց բակապանի մոտ ու սկսեց որսալ անհնազանդ տերևները։ Բակապանը, նկատելով իր օգնականին, ժպտաց։ Վազվզոցից շառագունած՝ աղջիկը հարցրեց բակապանին.
— Ո՞վ է այստեղ գլխավորը։
Բակապանը ձգվեց լարի պես, ինչպես դիրքում կանգնած պահապան-զինվորը, և հաստատակամորեն պատասխանեց.
— Ե՛ս։
— Դե ուրեմն կանգնեցրո՛ւ քամուն։
— Լսո՛ւմ եմ։
Բակապանը, ավելն առաջ պարզած, փորձում էր որսալ քամին, ինչպես կատվի ձագը կորսար փախչող արևի շողքը։ Աղջիկը նայում էր խաղացող բակապանին ու հաճույքից ծիծաղում։ Հետո բակապանը կանգ առավ ու ասաց աղջկան.
— Ինձ համար շատ հաճելի էր քեզ զվարճացնելը, բայց ես պետք է աշխատեմ։
— Շնորհակալություն,— բակապանին երախտագիտություն հայտնեց աղջիկն ու հավելեց,— Ինչպիսի՜ երջանկություն է, որ դու չորսացիր քամուն։
Գալինա Ստրելկովա
