Ամբողջ օրը անհանգիստ Յուրայի գլխից չէր դուրս գալիս մի արտահայտություն, որը նա լսել էր բակում, մռայլ օրերի մասին։ Մտերիմներից մեկը այդպես էլ ասաց, որ յուրաքանչյուր տոներից հետո միշտ գալիս է հենց այդ առօրյան և որ ստիպված ես լինում երկար սպասել, թե երբ կրկին կհամակեն ուրախ, վառ օրերը։
Տուն վերադառնալով, Յուրան ընթրիքի ժամանակ հարցրեց հորը՝
- Ասա խնդրում եմ, իսկ ի՞նչ բան է մռայլ առօրյա։ Ինչ-որ բոլորովին խամրած ու անհետաքրքիր օրե՞ր։
- Մռայլ առօրյա՞ն։ Դա այն օրերն են, որոնց դու մոռացել ես գունավորել, - ժպտաց հայրը։
