Ճանապարհին հանդիպեցին երկու ճամփորդ։ Մեկը գնում էր արևելքից արևմուտք, մյուսը՝ արևմուտքից արևելք։ Դեպի արևելք գնացողը, ողջունելով, հարցրեց դեպի արևմուտք գնացողին.
— Դու գալիս ես այն կողմից, ուր ես եմ գնում, ասա՛ ինձ, ի՞նչ ես տեսել այնտեղ, և ի՞նչ է պատահել քեզ։
Ճամփորդը պատասխանեց.
— Այնտեղ՝ արևելքում, մի երկիր կա, որտեղ ոչ մի պայծառ գլուխ (իմաստուն մարդ) չեն կործանել։
— Այդ դեպքում ինչո՞ւ ես դուրս եկել այդ երկրից ու հետ դառնում։
— Մի թանկարժեք իր եմ կորցրել ճանապարհին,— պատասխանեց տխրած ճամփորդը։
— Երբ ես գալիս էի, գտա այն, ուզում էի ինձ մոտ պահել, բայց տեսնելով քեզ՝ վերադարձնում եմ,— ասաց դեպի արևելք գնացողը։
Ճամփորդն ուրախացավ և շնորհակալություն հայտնեց մարդուն՝ ասելով.
— Սաստիկ վշտացել էի, երբ հայտնաբերեցի կորուստս։ Աստված քեզ էլ փրկի (Աստված պահապան լինի քեզ)։ Ես դրա համար չափազանց թանկ գին եմ վճարել։
Ինչին մարդը պատասխանեց.
— Ես էլ էի շփոթության ու շվարման մեջ՝ ճանապարհին տեսնելով այն, ինչի համար ինչ-որ մեկը սեփական կյանքի գնով է վճարել։
Գալինա Ստրելկովա
