ք.Երևան, Վ.Վաղարշյան 12
Առակ «Ամենաբարդը»

Վարպետի մոտ եկավ մի մարդ։

— Ինչու՞ ես դու այստեղ, — հարցրեց նրան Վարպետը։

— Սկզբից ես մտածում էի, որ ամենաբարդը՝ դա բոլորից ուժեղ լինելն է։ Պարզվեց, որ դա անհնար է։ Հետո մտածում էի, որ ամենաբարդը՝ դա հարուստ լինելն է։

Դառնալով դա ես հասկացա, որ դա այդպես չէ։ Հետո ես մտածում էի, որ ամենաբարդը՝ դա ապրել կնոջ հետ խաղաղության մեջ։ Ճիգերս ապարդյուն էին։ Հետո ես մտածում էի, որ ամենաբարդը՝ դա աշխարհն ավելի լավը դարձնելն է։ Անհնար է գոհ լինել աշխարհից, մինչև ես ինձնից գոհ չեմ։ Ես հասկացա, որ ամենաբարդը՝ դա խաղաղությունն ու հանգստությունն է հոգում, ուղղակի ապրելը, ուրախանալով ու կյանքից բավականություն ստանալով։ Եկել եմ քեզ մոտ՝ գիտեմ, դու դա կարողանում ես անել։

Վարպետը բաց արեց դուռը։

— Ներս անցիր, ինձ աշակերտ կլինես։

Ալեքսանդր Սվետլով

 
 

Այժմ կայքը դիտում են 4585 հյուր