Մի անգամ փոքրիկ տղան ծեծեց իր ծնողների ննջասենյակի դուռը՝
- Կարելի՞ է ես ձեզ հետ մի փոքր նստեմ, թե չէ իմ սենյակում տխուր է։
- Դե նստիր, - համաձայնվեցին ծնողները։
Մի քանի րոպեից տղան հարցրեց՝
- Իսկ կարելի՞ է ես պառկեմ անկողնու ծայրին։
- Դու, ինչպես Նեֆյոդիչը լինես, - ժպտաց մայրը։
- Իսկ ո՞վ է Նեֆյոդիչը, - զարմացավ տղան։
Եվ մայրը պատմեց մի ծերունու մասին, ով ապրում էր իրենց գյուղում։
Գալիս էր Նեֆյոդիչը ինչ-որ մեկի տուն, ասում, որ մի րոպեով է մտել։ Նրան ներս էին հրավիրում, իսկ նա հրաժարվում էր՝
- Ոչ, ոչ, ես այստեղ դռան մոտ կկանգնեմ, մի րոպեով եմ եկել։
Մի որոշ ժամանակ անց ծերունին սկսում էր տնքալ և խնդրում էր իրեն աթոռակ տալ։ Նրան կրկին հրավիրում էին հանվել ու սենյակ մտնել։ Վերջինս հրաժարվում էր, ասում, որ չի էլ հանվելու, ուղղակի մի փոքր կնստի, թե չէ ինչ-որ ոտքը ցավաց։
Մի քանի րոպեից Նեֆյոդիչը սկսում էր տնքալ, ասել, որ այստեղ Ձեզ մոտ շոգ է ու մուշտակը հանում ու գցում էր անմիջապես աթոռակի կողքին։ Տանեցիներից ինչ-որ մեկը նետվում էր, որ բարձրացներ ու կախեր, բայց Նեֆյոդիչը թույլ չէր տալիս՝
- Ախր ես արդեն գնում եմ։ Միայն շունչ քաշեմ։
Ընտանիքը սեղան էր նստում։ Նեֆյոդիչին հրավիրում էին։ Վերջինս կտրուկ հրաժարվում էր, բայց տուն չէր գնում։ Վերջ ի վերջո, երբ արդեն դադարում էին նրան հրավիրել սեղանի մոտ և սկսում էին ուտել, նա կակազելով, ներողություն խնդրելով ասում էր՝
- Դե ես կփորձեի այն, ինչ ունեք։ Թե չէ այնքան ուժեղ է հոտը գալիս որ էլ ուժ չկա։
Նեֆյոդիչի համար տեղ էին ազատում սեղանի շուրջ և նա սկսում էր ուտել, այն էլ ինչպես՝ երկու հոգու փոխարեն։
Կշտանալով, նա, սովորականի պես ասում էր, որ արդեն ժամանակն է գնալու, բայց ամբողջ մարմնում ծանրություն է զգում, ինչ-որ իրեն լավ չի զգում։ Խնդրում էր թույլ տան պառկի, հենց այնտեղ, նստարանին, մի րոպեով…
Նեֆյոդիչը նրանցից հեռանում էր միայն առավոտյան, կուշտ նախաճաշելուց հետո։
Անդրեյ Յակուշև