Կար չկար մի Ժայռ կար, լի անհամար ատոմներով, պրոտոններով, նեյտրոններով ու սուբատոմային մասնիկներով։ Այդ մասնիկները անդադար շարժվում էին որոշակի ծրագրով, ու նրանցից յուրաքանչյուրը հասնում էր «այստեղից»՝ «այնտեղ» մի ինչ-որ «ժամանակի» ընթացքում, բայց այնքան արագ, որ ինքը՝ Ժայռը թվում էր բոլորովին անշարժ։ Այն ուղղակի կար։ Այն կանգնած էր, արևից արբեցած, կլանելով անձրևը, բոլորովին անշարժ։
— Այդ ի՞նչ է շարժվում իմ ներսում, — հարցրեց Ժայռը։
— Դա դու ես, — ասաց Հեռվից Եկող Ձայնը։
— Ե՞ս, — կրկնեց հարցը Ժայռը։ — Բայց դա անհնար է։ Ես բոլորովին չեմ շարժվում։ Դա յուրաքանչյուրին տեսանելի է։
— Այո, բայց հեռվից, — համաձայնվեց Ձայնը։ — Հեռավորությունից, այստեղից, այդնես է երևում, կարծես դու միատարր ես, հանգիստ ու անշարժ։ Բայց երբ ես մոտենում եմ քեզ, երբ ես շատ ուշադիր նայում եմ այն բանին, թե ինչ է փաստացի տեղի ունենում, ապա տեսնում եմ, որ ամեն բան, Որ Դու Ես, շարժվում է։ Այդ ամենը շարժվում է ժամանակի ու տարածության մեջ անհավանական արագությամբ որոշակի ծրագրով ու դա ստեղծում է Քեզ մի իրի տեսքով, որի անունն է «Ժայռ»։ Ու դա քեզ դարձնում է հրաշք։ Դու շարժվում ես ու չես շարժվում միաժամանակ։
— Իսկ ո՞րն է այդ երկուսից պատրանք, — հարցրեց Ժայռը։ — Ժայռի միասնականությունն ու հանգիստը, թե՞ բաժանվածությունն ու Նրա մասնիկների շարժումը։
Դրան Ձայնը պատասխանեց՝
— Ո՞րն է այդ ժամանակ պատրանք՝ Աստծո միասնականությունն ու հանգիստը, թե Նրա մասնիկների շարժումը։
Նիլ Դոնալդ Ուոլշ
